Altar Of Plagues - Through The Collapse: Watchers Restrained Songteksten
We hebben onze torens gebouwd in het zand
En nu zijn ze instorten om ons heen,
Als we vallen in de scheuren.
Niets zal blijven zoals het ooit was.
Vasthouden aan deze dalende pilaren en herleven een passie,
Wanneer de stilte slaapt op de beat van de vuisten.
Begraaf je hoofd in het zand, en gooi je het hart naar de zee
Voor uw kinderen hebben geen plek om hun botten te laten groeien.
Vogels zijn zwak als hun nek groeien dunne,
Bomen niet meer staan.
En net als de bodem, ook wij zijn gemaakt van graan.
Net als de dood van de jonge, het is finaliteit.
Monteer de massa's op de klippen,
En we zullen werpen ons tot de zee.
Regen ontdoet de huid van onze botten.
We vallen in de spleten van de aarde ..
Stilte. Desolation.
Stilte. Desolation.
We built our towers in sand
And now they collapse around us,
As we fall into the cracks.
Nothing shall remain as it once was.
Hold on to these falling pillars and resurrect a passion,
When silence sleeps to the beat of fists.
Bury your head in the sand, and throw you heart to the sea
For your children have no place to grow their bones.
Birds are weak as their necks grow thin,
Trees no longer stand.
And like the soil, we too are made of grain.
Like the death of young, it is finality.
Assemble the masses at the cliffs,
And we shall cast ourselves to the seas.
Rain strips the skin from our bones.
We fall into the cracks of the earth..
Silence. Desolation.
Silence. Desolation.