Darkened Nocturn Slaughtercult - Beneath The Moon Scars Above Songteksten
Evanescently schittering van de dag verwelken
stelt een gloed nachten gemerceriseerd opsmuk.
Wat is leegte? Wat is leegte?
Diepgaande blauwe transmuteren te spreken zwart.
Een kruiwagen binnen het niets, binnen
donkerheid, binnen de donkerheid
De stilte van de waanzin strijden voor
onderdrukten inspiratie, het verslaan van de wetten.
Haar bestaan in zere geur verrijkt
door de zachte kou
Onder de Maan Scars Boven
Het is het omarmen van de palsying hart,
zoals kiemen wortels in de grond beschimmeld,
ze reiken tot ruim uitgestrektheid ... uitgestrektheid ...
Net als klauwen klauwend in zwak vlees.
Onder de Maan Scars Boven
Terwijl daar 's nachts, en al die
nog komen ... Het zal nooit stil staan ...
en in de verte het waait mist.
En in de verte het waait
mist, mist waait, waait mist
Evanescently glare of daytime wilting
sets a glow nights mercerized finery.
What is emptiness? What is vacuity?
Profound blue transmuting to utter black.
A barrow within nothingness, within
swarthiness, within swarthiness
The silence of insanity struggling for
oppressed inspiration, defeating the laws.
Its existence in sore scent enriched
by mellow coldness
Beneath the Moon Scars Above
It is embracing the palsying heart,
like sprouting roots in mouldy ground,
they're reaching out into capacious vastness... vastness...
Like talons clawing into weak flesh.
Beneath the Moon Scars Above
Whilst yonder night, and all those
yet to come... It will never stand still ...
and in the distance it wafts fog.
And in the distance it wafts
fog, wafts fog, wafts fog