Dus dit afgelopen jaar was een ruwe een voor mij.
Ik verloor mijn hoop, mijn huis, mijn familie.
En nu zit ik alleen maar praten over de telefoon voor iedereen
dat maakt me iets minder alleen.
En ik heb mijn vrienden ze geloven in mij,
maar soms is het niet voldoende vast te klampen aan gezond verstand.
En ik zal mijn best doen om nooit laten hen neer,
maar ik ben een boek met een gescheurde deksel, een koning met zijn kroon uit.
Ik hoop dat ik het in me heb om de man die ik had gesteld te zijn te zijn.
Ik ben ellendig nog hoopvol. Ik ben verloren en erg bescheiden.
Ik houd mijn vingers gekruist en volg mijn dromen.
Soms denk ik waarom zou je, maar ik ben net als mijn vader.
Ik houd mijn vingers gekruist en volg mijn dromen.
Als ik alleen ben verlies ik mijn gevoel van de geest
en ik doe mijn uiterste best om het verleden achter zich te laten.
En ik heb veel gedaan om mezelf zo ver te brengen
en ik blijf wensen en hopen op de helderste stralende ster.
En ik hoop dat ze het zien in mij en vind de hoop zelf dat ik vond in mij.
Twenty-One, nog steeds omhoog en ik kan niet schijnen om mijn weg te vinden.
Dus ik denk dat ik de hulp nodig van alle mensen die ik lief.
Ik heb een stem te gebruiken en ik bel uit.
Ik ben nu schreeuwen. Hoor je me nu.