Het is erg laat en ik ben staren naar mijn eerste gitaar en heeft twijfels over mijn minnaar. Ik ben wakker gehouden door de witste lawaai, de zwakke stem die mij een keuze te maken ik zou negeren. Ik ben te bereiken voor deze aantekeningen hoewel het makkelijker te falset zingen dan echt stam. Het is makkelijker te verbergen achter een lijn over een onrustige geest dan uit te leggen, dat ik een kat om uw astma, en jij bent de rook om mijn kanker. En ik kan genezen een pauze door te lopen op een gebroken been met de dapperste grijns in plaats van een tourniquet. Maar je kan een wond schoon door wentelen in woorden onuitgesproken, geloften nu gebroken wassen tijd weg. Ik weet dat ik cant de stroom met de vingertoppen stam, de techniek verkeerd, de pols te sterk, im bebloede met mijn wroeging. Maar u dont verlaat het litteken je krassen in. In de stille zalen en leeg trekt zal ik afmeten mijn verlies. Ik ben een kat om uw astma, en u was de rook om mijn kanker, en jij was de zorg om mijn geweld, maar ik was het geluid op uw stilte.