Hoe moet ik beginnen?
Ik vind mezelf wonen
Aan het uitgedroogde einde van een dode geschiedenis.
Al mijn gedachten van zijn vuil
Verspreid over een kist.
En ik een dilettant begrafenis toeschouwer hier.
Hoe moet ik aan?
Een besuited bourgeois rouw,
Virgin zich over te geven en levendig gevoel,
Ik schuren lichened stenen,
Wanhopig op zoek naar
Vaderlijke geheim van Daedalus
Waar we zullen landen.
Nou Ik ben geboren met vier vingers
Aan elke hand,
En met mijn acht vingers,
En mijn duimen,
Ik doe wiskunde.
Nogmaals, hoe moet ik beginnen?
Ik ben begonnen zwak en ik ben stotteren,
Maar ik heb al herinnerde al mijn lijnen.
Het lijkt erop dat ik heb veronderstelt
Om te spreken van wiskunde
Aan de voorzijde van overvolle zalen.
Maar ik zal maken twee keer tafel mijne.
Calculus finshes me,
Ik volg trigonometrie don ',
Ik heb niets toe te voegen aan algebra,
De meer complexe functies
Ik weet het niet meer.
Maar rekenen ...
Het absolute nulpunt
Is rekenkundige
Op de vingers en tenen.
Ik heb onthouden
Al mijn lijnen.
Ik zal de twee keer tafel mijne.
Ik zal niet de pretentie, maar ik zal dus beginnen.