Ik wou dat ik kon mijn armen kruis, en kruis je geest
Want ik geloof dat u wilt uw papieren hart ontvouwen en draag het op je mouw
Mijn hele leven heb ik wou dat ik gebroken spiegels, in plaats van beloftes
Want alles wat ik zie, is een verbrijzelde geweten staren terug naar mij
Ik wou dat ik bedekt had al mijn tracks compleet want ik ben zo bang
Is dat het licht aan het eind van de tunnel of gewoon de trein?
Til je armen alleen maar de hemel weet, waar het gevaar groeit
En het is veilig om te zeggen dat er een helder licht op vooruit te helpen en is op de weg
(Help is op de weg, Help is op de weg, Help is op de weg ...)

Hulp is op de weg
Ik vergeet de laatste keer voelde ik dapper, ik herinner onveiligheid
Want het kwam als een vloedgolf, en verdriet overviel me

Depressie, gelieve af te kappen en een lang verhaal kort te maken
Oh u worden gedaan. Hoe lang kan dit drama zich veroorloven om te draaien?
Het lot ziet er scherp, verbreekt al mijn banden en breekt wat niet buigt
Maar helaas dan al mijn zware hoop alleen maar trek me weer terug naar beneden
(Terug weer naar beneden, weer naar beneden, weer naar beneden ...)

Ik vergeet de laatste keer voelde ik dapper, ik herinner onveiligheid
Want het kwam als een vloedgolf, en verdriet overviel me
Toen werd ik genade en liefde gegeven, ik was blind, maar nu kan ik zien
Want ik vond een nieuwe hoop van boven, en de moed geveegd over mij

Het doet pijn alleen maar om wakker te worden, wanneer je ze draagt ​​dun
Alleen aan de buitenkant, zo moe van het kijken in
Het einde is onzeker en ik heb nog nooit zo bang
Maar ik heb geen behoefte aan een telescoop te zien dat er hoop
En dat maakt me dappere voelen