Reinhard Mey - Diplomatenjagd Songteksten
Hoge hagen te vergrendelen in Niederahr
Hij heeft net ontmoet,
Het laden van Baron Bodo, zoals elk jaar,
Diplomaten de jacht;
Door de weilanden, aan-haired varkens,
In weilanden en struiken om de herten te vangen,
De Baron heeft een hoop geld voor Bodo
Aan de vooravond van zichzelf opgericht hier.
Al valt in het bos en in de gang,
Het corps diplomatique,
De Ridder in de Orde van de economie,
Twee generaals voor.
Met hoorns vijfde, met knuppels en geweren.
Hieruit volgt een furore met een mgr.
Zelfs de gammele voorouder van grind kraken,
Het plotten van de brancard met het spel!
Het pop de wapens, een poeder flash
Het is net al zei,
Dat de luitenant-generaal Von Zitzewitz
Betreurt het verlies van zijn teckel.
De Attache Mehring legt een haring
Te doorboren de bevroren ballen
Nog in plastic wrap - dat is ongehoord!
Een beer wordt verkregen van het lawaai volledig radeloos.
"Moving er iets aan de rand van het bos?"
(De voorvader niet helemaal).
"Het loopt uit de hand een meer dan verbrand!"
(In de buurt want hij kan niet slecht zijn.
Ja, zonder enige twijfel: Hij schiet als de duivel)!
Je draagt het heel rustig tot dicht bij het gangpad.
Een overhandigt hem het geweer, het knettert het schot:
Zo vinden we de minister van Buitenlandse Zaken van de dood.
Dat de voorouder toen nog "een goede jacht" schreeuwt
Heeft aangeraakt alle painlichst.
Hij wordt overgedragen een protestbrief
(Vooral scherp geformuleerde)
Maar men moet houden van de oude voordelen:
Dat was een prachtig Blattschuß in Hubertus,
En dat hij gebruikte het woord jacht diplomaten
Heeft net een beetje te letterlijk.
Avond valt, en Castle High hagen
Het biedt een rustig beeld:
De Monseigneur zegent het spoor
Levenloze, grijze wild,
Bijna vergeten, maar zal niet eten:
De veteraan, de taaie fazant, eend met reuma, astma, met het zwijn.
De jacht is gedrenkt, en besloot toen:
De rommel is - want hier royaal denkt -
Het armenhuis volgende geschenk.
Dus ook voor de armste van de zegen wordt gegeven!
Lang leve de kunst van de jacht, drie jacht!
Auf Schloß Hohenhecken zu Niederahr
Es hat soeben getagt,
Lädt Freiherr Bodo, wie jedes Jahr,
Zur Diplomatenjagd;
Durch Felder und Auen auf haarige Sauen,
In Wiesen und Büschen den Hirsch zu erwischen,
Den hat Freiherr Bodo für teures Geld
Am Vorabend selber hier aufgestellt.
Schon bricht es herein in Wald und in Flur,
Das diplomatische Corps,
Die Ritter vom Orden der Konjunktur,
Zwei Generäle zuvor.
Bei Hörnerquinten, mit Prügeln und Flinten.
Es folgt mit Furore ein Monsignore.
Selbst den klapprigen Ahnherrn von Kieselknirsch,
Trägt man auf der Bahre mit auf die Pirsch!
Es knallen die Büchsen, ein Pulverblitz
Es wird soeben gesagt,
Daß Generalleutnant von Zitzewitz
Den Verlust seines Dackels beklagt.
Der Attaché Mehring erlegt einen Hering,
Den tiefgefroren die Kugeln durchbohren,
Noch in Frischhaltepackung - das sei unerhört!
Ein Keiler ergibt sich, vom Lärm ganz verstört.
"Bewegt sich dort etwas am Waldesrand?"
(Der Ahnherr sieht nicht mehr recht).
"Das kriegt kurzerhand eins übergebrannt!"
(Denn schließen kann er nicht schlecht.
Ja ganz ohne Zweifel: Er schießt wie der Teufel!)
Man trägt ihn ganz leise bis dicht an die Schneise.
Man reicht ihm die Büchse, es prasselt das Schrot:
So findet der Außenminister den Tod.
Daß der Ahnherr daraufhin noch "Weidmannsheil" schreit,
Hat alle painlichst berührt.
Ihm wird ein Protestschreiben überreicht
(besonders scharf formuliert),
Doch muß man dem Alten zugute halten:
Das war bei Hubertus ein prächtiger Blattschuß,
Und daß er das Wort Diplomatenjagd
Nur etwas zu wörtlich genommen hat.
Die Nacht bricht herein, und Schloß Hohenhecke
Bietet ein friedliches Bild:
Der Monsignore segnet die Strecke
Von leblosen, greisen Wild,
Schon fast vergessen, will doch keiner essen:
Die Veteranen, die zähen Fasanen,die Ente mit Rheuma, den Keiler mit Asthma.
Die Jagd wird begossen, und dann wird beschlossen:
Der Krempel wird - weil man hier großzügig denkt --
Dem nächsten Armenhaus geschenkt.
So wird auch den Ärmsten der Segen zuteil!
Es lebe das Waidwerk, dreimal Waidmannsheil!